Πως γεννήθηκε το αίσθημα για τον Ολυμπιακό, στην περίπτωση του; «Καθότι γεννημένός στην Κωνσταντινούπολη, μου έλεγαν ότι θα ’πρεπε ένα ήσουν ΑΕΚτσής. Δεν έγινα, όμως… Τότε έβλεπα στις εφημερίδες τους μεγάλους τίτλους για Μπέμπη, Δαρίβα και, δεν ξέρω, από την αρχή αυτή η ομάδα μου έκανε ένα… τζουφ (σ.σ. χαμογελάει). Μετά έγινε ο τελικός των δευτεραθλητριών Ευρώπης, όπου παίξαμε με τη Λέφσκι Σόφιας, στο γήπεδο Μιτατ Πασά -μετέπειτα Ινονού-  κι έτυχε να πάω, σε ηλικία περίπου 18-19 ετών, στην κερκίδα των οπαδών του Ολυμπιακού. Εκεί έγινε η… βάφτιση» (σ.σ. χαμογελάει).
Πως έχει… φιλοσοφήσει τη σημασία της λέξης Ολυμπιακός; «Ολυμπιακός για μένα είναι… ότι πιο πάνω. Στα αθλητικά αυτή η λέξη με συναρπάζει, σε αντίθεση με τον… Παναθηναϊκό, που με κάνει να βγάζω σπυράκια». Η σχέση του με το γήπεδο μέσα στα χρόνια; «Γήπεδο πήγαινα αρκετά, ενώ έχω παρακολουθήσει κι αρκετούς αγώνες της Μπεσίκτας. Το 1964 ήρθα εδώ, στην Αθήνα, και άρχισα να πηγαίνω Καραϊσκάκη, όπου δεν έχανα αγώνα, αν και… πρωτάρης στην πόλη. Ήταν λίγο ταλαιπωρία μέχρι να μάθω τι γίνεται με τις συγκοινωνίες κι όλα αυτά, αλλά τη… βρήκα την άκρη.

«Κοπανάει τρεις γροθιές
και τελειώνει η υπόθεση»

Ήμουν και στο φιλικό με τη Λιντς, με 51.000 κόσμου, όταν είχαμε φέρει τον Νικολάου, κι οι φίλαθλοι ήταν ακόμα και στο ταρτάν, όπως και σε εκείνο εναντίον της Εθνικής Κολομβίας, που είχε κάνει τη φασαρία ο Άρτσιμπαλ. Εμείς, τότε, θυμάμαι ότι φωνάζαμε στον Πολέτι, για να μπει στον καυγά, καθώς μέχρι τότε απλά παρακολουθούσε… Ε, μπαίνει μέσα, κοπανάει τρεις γροθιές και… τελειώνει η υπόθεση! Πλέον, λόγω θεάτρου δεν μπορώ να πηγαίνω όσο συχνά θα ήθελα. Κάποια ματς για το Champions League, πάντως, τα βλέπω στο Μπουρνάζι, στο «Guetto», το μαγαζί του φίλου μου, του Κώστα Γόνη, που μαζεύει πολλούς Ολυμπιακούς και είναι και… γουρλίδικο».
Μεγαλύτερη χαρά και πίκρα που έχει πάρει από την αγαπημένη του ομάδα;
«Όταν χάνουμε, πάντα υπάρχει πίκρα. Φέτος, πάντως, βλέπω ότι υπάρχει ένα ύπουλο σχέδιο. Δεν χρειάζεται να λέμε πολλά για όσα έχουν γίνει. Μόνο τα κανονικά γκολ των Ντιόγκο και Μήτρογλου να υπολογίσουμε, που μας ακύρωσαν με Καβάλα κι Ηρακλή, αντίστοιχα, σε συνδυασμό με το πέναλτι που δεν έδωσαν στον Άρη στο ΟΑΚΑ –κι ο Πατέρας θα το σφύριζε!!- και την αποβολή παίκτη του Πανιωνίου από την αρχή του αγώνα με τον ΠΑΟ, καταλαβαίνει κανείς τι γίνεται… Και υπάρχουν κι άλλα, βέβαια.

«Δεν το πάω καθόλου
αυτό το σωματείο…»

Η μεγαλύτερη χαρά ήταν όταν φτάσαμε στους «8» καλύτερους της Ευρώπης και παίξαμε με τη Γιουβέντους, αλλά και κάθε νίκη με τον Παναθηναϊκό. Εκεί, το χαίρομαι… διπλά, δεν το πάω καθόλου αυτό το σωματείο».
Ερυθρόλευκες αδυναμίες του από τα παλιά ως τώρα; «Από τα παλιά, ήταν όλοι… ένας κι ένας, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον από Σιδέρη, Μουράτη, Δαρίβα, Μπέμπη… Παίκτες θρύλοι που σκίζονταν για την ομάδα!
Επί του παρόντος, θεωρώ μεγάλο παίκτη τον Γκαλέτι, όπως και τον Ντουντού που τον βλέπω κάπως πεσμένο, ενώ κι ο Μαρέσκα είναι παικτάρα! Ποδοσφαιριστής με μυαλό, κάτι που μετράει πολύ στο ποδόσφαιρο».

«Γιαννάτο, δεν έχεις…
τίποτα, εδώ θα μείνεις»

«Όταν ήμουν πιτσιρικάς, στην Κωνσταντινούπολη, είχε έρθει η Εθνική Ελλάδας για να παίξει με την Τουρκία. Νικήσαμε 1-0, με το γκολ του Παπαγεωργίου. Τότε δεν είχαμε τηλεόραση για να το δούμε και βασιζόμασταν στο ραδιόφωνο. Όμως είχα σχολείο κι έψαχνα τρόπο να το ακούσω. Μέσα στην τάξη, λοιπόν, λέω στον δάσκαλο… κύριε έχω πυρετό. Μου λέει Γιαννάτο, δεν έχεις τίποτα, εδώ θα μείνεις. Βάζω το κεφάλι πάνω στο θρανίο, βάζω και τα χέρια από πάνω και σε 10 λεπτά… έκαιγα! Ξαναπήγα στον δάσκαλο, του λέω πιάστε το μέτωπο μου να δείτε ότι δεν είμαι καλά! Ε, μου είπε να πάω σπίτι τελικά κι έτσι άκουσα τον αγώνα!».

«ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ
ΛΙΓΟ ΕΥΕΞΑΠΤΟΣ…»

Μια τρελή κι… απίθανη ιστορία με «ερυθρόλευκο χρώμα» που έχει να θυμάται ο συγκεκριμένος καλεσμένος της στήλης; «Πριν από έναν αγώνα με τον Παναθηναϊκό, ήμουν στο αυτοκίνητο με ένα φίλο μου και, κάποια στιγμή, μας μπλόκαραν το αυτοκίνητο 20 άτομα, επειδή είχαμε κασκόλ του Ολυμπιακού μπροστά. Άρχισαν να το κουνάνε, λοιπόν, με σκοπό να το ανατρέψουν!!! Επειδή είμαι και λίγο ευέξαπτος, εγώ ανοίγω την πόρτα και πάω να πλακωθώ. Εκεί παίξαμε ξύλο, φάγαμε αρκετές, αλλά ήταν 20 και ήμασταν δύο…»

«Έπαιζα και μπάλα
και μπάσκετ…»

Τι περιλαμβάνει το αθλητικό παρελθόν του κ. Γιαννάτου; «Μικρότερος έπαιζα μπάλα και ήμουν και καλός παίκτης, έβαζα συχνά γκολ, είχα την… αίσθηση του. Ήμουν στον αθλητικό σύλλογο Τατάυλα. Εκεί έπαιζα και μπάλα και μπάσκετ, από 15 μέχρι 20 χρονών. Στο μπάσκετ, αγωνιζόμουν ως σούτινγκ γκαρντ και είχα ευστοχία κι εκεί… Η καλύτερη μου στιγμή ήταν στους διασχολικούς, όταν είχα παίξει για λίγο αντίπαλος με έναν παίκτη ύψους 2.10 και σε κάποια στιγμή τον πέρασα από δίπλα και σκόραρα»!
Στον «ερυθρόλευκο» δρόμο του μπαμπά Γιαννάτου, βάδισαν και τα παιδιά, για τα οποία ο κ. Μιχάλης μας είπε: «Έχω δύο γιους, τον Γιάννη (28 ετών) και τον Γεράσιμο (29) και τους έχω κάνει και τους δυο Ολυμπιακούς, όπως και την κόρη μου, τη Μαρία. Η σύζυγος είναι Θεσσαλονικιά και δεν ασχολείται ιδιαίτερα…

«Ο Κόκκαλης μας έβγαλε
ασπροπρόσωπους…»

«Είναι βασικό ότι έχουμε έναν άνθρωπο που νοιάζεται πραγματικά την ομάδα. Ο Κόκκαλης τόσα χρόνια μας έβγαλε ασπροπρόσωπους, τι να λέμε τώρα. Ας δούμε τι γίνεται στην ΑΕΚ…», τόνισε ο Μιχάλης Γιαννάτος, τον οποίο μπορείτε να δείτε φέτος στην παράσταση «Η χαρτοπαίκτρα», στο Θέατρο Πόρτα (εκτός Δευτέρας – Τρίτης. «Μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση ότι με το που τελειώνει η παράσταση, σηκώνεται όλο το θέατρο και φωνάζει μπράβο. Υπάρχει ενθουσιασμός γι’ αυτό που βλέπουν», μας είπε σχετικά.

ΤΟ… ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΤΟΥ

ΜΑΝΙΑ
ΙΣΟΤΙΜΙΑ
ΧΑΡΑ
ΑΓΩΝΑΣ
ΛΥΠΗ
ΗΤΤΑ
ΣΑΡΩΣΑΜΕ

ΓΕΛΙΑ
ΙΣΟΠΑΛΙΑ
ΑΔΥΝΑΜΙΑ
ΝΙΚΗ
ΝΩΡΙΣ
ΑΥΡΙΟ
ΤΕΛΟΣ
ΟΛΟΙ
ΣΩΣΤΟ

(Δημοσίευση: 26.01.10)